Het is allemaal begonnen in de jaren 80. Ineens moest je een afspraak maken om naar de kapper te gaan. Daarvoor kon je bij de buurtkapper binnenspringen wanneer het je uitkwam. En als er teveel volk zat, dan ging je gewoon een andere keer terug. Ik herinner me de dorpskapper Armando in Merksem, die met zijn twee Italiaanse neven de hele dag landerig uit zijn vitrine naar de bredabaan zat te staren en er dan in slaagde om je toch nog drie kwartier te laten wachten als je zijn zaak betrad. Het was verloren tijd, maar het had wel iets want ondertussen vernam je wat Armando dat jaar weer meegemaakt had tijdens het familiebezoek in Cagliari. Maar in de jaren 80 ontdekte het kappersgild dat het zijn prijs kon opdrijven als ze deden alsof hun tijd heel kostbaar was en dus werd de toonbank verrijkt met een telefoon en een vuistdikke agendaboek. Zo keerde de kapper de relatie met zijn klanten om. De klant moest blij zijn met een gaatje in de agenda van zijn o zo gewilde kapper! Het gedoe van zo’n strandjanet die doet alsof je blij moet zijn dat hij je überhaupt wil bekijken, werkte mij op den duur zo op mijn zenuwen dat mijn haar er allemaal van uitgevallen is. Problem solved.
Helaas: de afgelopen decennia hebben allerlei andere middenstanders de kapperstruuk ontdekt. Zo moest je afspraken beginnen maken met loodgieters, tv-herstellers en godbetert, zelfs in sommige kledingwinkels! De meest recente categorie om zich nu aan deze marketingtruuk over te geven zijn mijn vrienden de fietsherstellers. Als je met een paraplu-wiel naar de fietswinkel trekt, dan meldt een dame gewapend met een computer je doodleuk dat je wiel binnen 10 dagen terug beschikbaar is. En hoe moet je dan ondertussen fietsen? Met een reservewiel dat je even kan kopen bij hen... Da’s dan 100 euro, bedankt en tot binnen 10 dagen. Zoals jullie misschien wel weten, peddel ik elk jaar een paar duizend kilometer rond met een racefiets en die moet elk jaar wel eens binnen voor een groot onderhoud. Nieuwe ketting, remblokken nakijken, versnellingen afstellen, etc... Daar heb ik nu dus, voor de eerste keer in mijn leven, een afspraak voor moeten maken: binnen drie weken wordt mijn carbonnen ros verwacht bij de fietsenmaker voor een dagje in de polykliniek der tandwielheelkundige van ons dorp. Ondertussen kreunt mijn fiets zich door de af te malen kilometers heen op een zo pijnlijke manier dat ik er bijna medelijden mee krijg. Het is dus dringend tijd voor de terugkeer van de gouwe ouwe zelfstandige die met hongerige blik zit te wachten op klandizie en je meteen helpt als je hem een probleem presenteert uit zijn vakgebied. Er zijn vast nog wel wat mensen te vinden die liefst zo snel mogelijk geholpen worden, zonder dat ze het gevoel krijgen dat ze de lokale wielertechnicus afhouden van het oplossen van stringentere problemen, zoals de honger in de derde wereld, de oorlog in Irak en het onderhoud van zijn peperdure computer om afspraken mee te maken. Instant fietsherstellers zijn een gat in de markt. Spijtig van die twee linkerhanden van mij.
0 reacties:
Een reactie plaatsen