Uren televisie, bladzijden krantenpapier, liters inkt, zijn er ondertussen gevloeid over Anderlecht, zijn gemiste penalty’s en het feit dat ze daardoor de champions league missen. Ik heb die match gezien en volgens mij mocht Anderlecht al blij zijn dat ze er verlengingen en penalties uitgesleept hebben. Als geoefende Premier League-kijker weet je toch niet wat je ziet, als je zo’n Belgische topploeg ziet krasselen. Dat beweegt godverdomme amper en dan zijn ze verbaasd dat ze twee domme countergoalen tegenkrijgen. Ik begrijp na het zien van Anderlecht-Partizan Belgrado bijvoorbeeld niet waar al die Lukaku-euforie eigenlijk over gaat. Als die jongen een bal kwijtspeelt, blijft hij gewoon stilstaan ineens. Die gaat niet jagen op die verloren bal, nee, die staat gewoon wat naar de tippen van zijn schoenen te staren. Hetzelfde voor de drie anderen in de voorlijn. Gevolg: als de tegenstander de bal verovert aan de eigen baklijn, zijn ze met twee eenvoudige passen al bijna het hele veld over. En toch blijft iedereen maar roepen wat voor een fantastisch talent die Lukaku is. Anderlecht mag blij zijn dat ze niet gekwalificeerd zijn voor de champions league, want ze zouden met dit soort voetbal gewoon weggeveegd zijn.
Nog merkwaardiger: meer dan over het sportieve verlies, ging het in de nabeschouwingen toch vooral over het financiële verlies die de niet deelname met zich meebracht. Dat ze op eigen veld belachelijk gemaakt worden door een stel beenhouwers met voetbalschoenen, stoorde de Belgische voetbalspecialisten minder dan dat ze nu een worstje minder mochten eten op hun barbecue. Nee, doe mij dan maar Ajax dat zich wist te kwalificeren voor de champions league ten nadele van Dynamo Kiev (ook geen kleuters overigens), en die na hun kwalificatie droog melden: “Ach, dat geld is mooi meegenomen, want we hadden er eigenlijk niet op gerekend.”
0 reacties:
Een reactie plaatsen