How Intresting!

Nog eens een avondje gesubsidieerd theater gedaan. 't Was lang geleden. En ik ben altijd nieuwsgierig. Soms valt het wel mee. "Bezette Stad" van Paul Van Ostaijen door de KVS. Mooie tekstbewerkingen van mijn neefje, al had hij er zelf geen vrede mee. En ook wel een verrassende avond. Vooral omdat het wereldrecord clichés voor de middenklasse verpulverd werd vanaf het moment dat ik in het CC van Berchem binnenkwam. Ik dacht eerst dat er een ruimteschip van de planeet sfinksbourgeoismutikul geland was. De hele lobby stond vol met lui die hun uniforme dracht in de kringwinkel van Antwerpen-zuid hadden bijeengeshopt en daar trendy gezichtsbegroeiing bij hadden gespaard. Ook de vrouwen. Vooral de vrouwen eigenlijk. Vervolgens werden wij als toeschouwers onderverdeeld in drie groepen, om gezamenlijk één wandeling te maken naar Berchem station waar enige acteurs ons een levendige impressie ten beste moesten geven van het leven in de stad. En zo stonden wij te kijken naar een jongen die ons vrijpostig toeriep of er iemand wat wiet voor hem bij had, waren wij getuige van wat een gefrustreerd wijf met een gitaar kan doen in de traphal van het station (namelijk Joni Mitchell imiteren), en wilde een geheel uit hollandse harkerigheid opgetrokken jongen ons doen geloven dat hij "lekker gek" was. Hohoho, wat is dat spannend, het leven in de stad zeg! Al die zonderlingen! De bemanning van het ruimteschip luste er evenwel pap van. Want zoals geweten is het aanschouwen van marginalen één van de favoriete hobby's der bourgeois. Over een kop echte Nepalese boterthee, zullen zij deze ochtend zeker tegen mekaar gezegd hebben: "Dat is zo verrijkend!" Duh, doe eens een wandelingetje in een echte stad fuckers.

Daarna mochten we ons nestelen in de sompige kutzetels van de stinkende zaal van het CC waar, oh hoe origineel, de personages van de straattoneeltjes nu ook kwamen beatboxen en rappen. Jeroen P. had iets met Paul Van Ostaeyen willen doen, maar volgens hem was het niet helemaal uit zijn hoofd op papier geraakt. Dat viel nog wel mee, maar voor het overige had het geposeer van de provincialistische posse op de scene vooral de kracht van een scheet die je te lang ophoudt.

Tevreden applaudisseerden de aanwezige kringwinkelklanten aan het eind, alsof ze op de opendeurdag van één of ander buurthuis de kindjes van de integratiecursus wilden feliciteren voor hun vooruitgang. "Allez, vooruit", hoorde je hen denken, "en nu flink terug allemaal naar het asielcentrum."

Moe maar tevreden keerde ik weer naar huis. Want de wereld was nog steeds zoals hij altijd al was.