Premièrekramp

Oh wat was ik weer blij toen ik vanmorgen wakker werd en ik geen kramp meer in mijn kaken had nadat ik gisterennamiddag mijn premièreglimlach nog eens uit de kast had gehaald. Het was ook al lang geleden dat ik nog eens naar een première van iemand anders geweest was. Als je werk hebt, is dat gewoonlijk niet zo gemakkelijk. Ik had ernaar uitgekeken, naar de musicalbewerking van Monty Python's Holy Grail. In Londen was ik er tijdens een regenachtige namiddag eens binnengestapt en had ik me geweldig goed geamuseerd. De Vlaamse makers, maakten zich sterk dat ze de humor hadden kunnen aanpassen aan Vlaamse situaties. En ze hadden niks teveel beloofd: want ze hadden inderdaad elke sprankel humor bedekt onder een dikke laag onkunde, een totaal gebrek aan timing en een aantal volstrekt overbodige toevoegingen. M.a.w. een dikke proficiat voor iedereen die vond dat ze hiervoor een staande ovatie moesten geven. Mijn geloof in de compromisbereidheid der Vlaamsche burgers is weer hersteld. En we moeten ook toegeven: fijn dat Geert Allaert van Music Hall al deze zogenaamd creatieve krachten van de dop houdt, want anders zouden ze tegen mekaar zitten kankeren in de duifkes of de pallieter. En dat is zo mogelijk nog een treuriger schouwspel dan hetgeen ze nu in mekaar gezet hebben op de scene van de stadschouwburcht (nudge, nudge, wink, wink). Say no more.